Op de site van Hitchcock kun je jezelf naast Anthony Hopkins en Hellen Mirren op de filmposter plaatsen… Wel jammer dat de kleur afwijkt. En dat je naam in een ander lettertype wordt gezet.
Iets heel anders: ik ben op zoek naar een afbeelding van de Psycho-poster die in Hitchcock te zien is, waarop Scarlett Johansson en James D’Arcy staan afgebeeld als op het origineel met Janet Leigh/Marion Crane en Anthony Perkins/Norman Bates. Iemand enig idee hoe daaraan te komen is?
Rechts de poster van Alles is liefde, gemaakt door Brad Ljatifi. Links de parodie, die circuleert op Facebook en sites als Dumpert: “Een film vol bedrog en gebroken beloftes” en “De nieuwste feelgoodfilm rond twee vriendjes die proberen om een land te besturen”.
Het schandaal spat niet bepaald van het fleurige affiche van Paul Verhoevens Spetters uit 1980. Daarop staan, als de blaadjes van een bloem, de hoofden van de hoofdrolspelers: de fatale patatkraamprinses Fientje (Renée Soutendijk), de drie huwbare mannen uit het dorp Eef (Toon Agterberg), Hans (Maarten Spanjer) en Rien (Hans van Tongeren), en diens bezorgde vriendin Maya (Marianne Boyer).
Bij de rerelease – EYE vertoont vanaf vandaag een ‘gerestaureerde volledige versie’ – is een prikkelende nieuwe poster gemaakt, met een beeld dat tevens de cover siert van de nieuwe dvd en blue-ray die in de museumwinkel te koop zijn. Die is gebaseerd op het Deense dvd-hoesje. Alleen is het fraaie titelbeeld vervangen door een redelijk standaard lettertje en zijn de hotdog en de hamburger (nogal onbeholpen) weggewerkt. Een kroket stond – en staat – er niet op, terwijl Fientje’s motto toch luidt: “Het leven is net een kroket; als je weet wat erin zit dan hoef je ‘m niet meer.”
Erik Kriek, die een fraaie verstripping van Spetters maakte voor het koffietafelboek Filmfanfare, zette een bak patat en een lillende knijpfles mayonaise op zijn alternatieve filmaffiche. In Fientjes rechterhand stopte hij een bulk bankbiljetten.
Het beeld van Fientje in haar gele hemdje staat ook op een Amerikaans videohoesje; een aantal andere buitenlandse video- en dvdhoesjes toont Fientje wat kuiser, in haar leren jack. De Franse distributeur koos voor een vage achtervolgingsscène in de Rotterdamse metro. De geweldige Italiaanse poster doet de film misschien nog wel het meeste recht; de filmproducenten Luigi en Aurelio De Laurentiis verkochten Spetters als vuige B-film.
Kim-Lian van der Meij had al zwart, rood en oranje haar. In de musical Legally Blonde is ze, zoals de titel al impliceert, blond. Legally Blonde is de Nederlandse adaptatie van de gelijknamige, veelgeprezen musical die in New York en in Londen al volle zalen trok. Die musicals waren weer gebaseerd op de succesvolle film met Reese Witherspoon uit 2001. En die film is dan weer gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Amanda Brown.
Boekomslag en alle posters – ook die van de vervolgfilms en de rip-off Blonde & Blonder – hebben een aantal in het oog springende gemeenschappelijke kenmerken: blond, roze, hoge hakken, een chihuahua en/of wetboeken.
Van het roze jurkje is op de poster voor de Nederlandse “bling bling” musical overigens nog maar weinig te zien. Er is een foto overheen geplakt van Pearl Jozefzoon. Voor de zekerheid staat haar naam er ook nog bij, in een witte balk die de “love interests” bijna doet verdwijnen.
Op hetzelfde moment wordt ook reclame gemaakt voor een tweede hitmusical: de Joop van den Ende-productie Petticoat. Op de poster staat de (echte) blondine Chantal Janzen, in een rood wit geblokte, dus roze-ogende petticoat.
Op de eerste, zomerse variant stond ze alleen, in een oer-Hollands landschap. Op de nieuwe, wat donkerdere, winterse poster hebben de koe, de dijk en de wuivende bomen om marketingtechnische redenen plaatsgemaakt voor de rest van de cast. Ook het affiche van “de grootste reizende musical van het jaar” is ontsierd door een sticker. “Laatste kans in Carré” staat er vlak boven de witte balk waarin Carré al in chocoladeletters was gedrukt.
Ook een dom blondje moet de weg naar het theater kunnen vinden.
(Deze rubriek verschijnt iedere woensdag in PS Kunst van Het Parool)
You Will Meet a Tall Dark Stranger, de nieuwe ensemblefilm van Woody Allen, wordt door de Nederlandse distributeur Paradiso aan de mangebracht met een prikkelend grafisch affiche, waarop het zwarte contour van een man (een fraaie verbeelding van de ‘tall dark stranger’ uit de filmtitel) wordt omhelsd door de witte handen van een jonge vrouw met verleidelijk rood gelakte nagels. De namen van de hoofdrolspelers staan bovenaan, strak naast elkaar. Die van de regisseur, ooit een ‘unique selling point’, staat enigszins verscholen boven de filmtitel.
Het is een gedurfde poster; veel vaker wordt er namelijk voor gekozen de sterren te laten zien. Zoveel mogelijk sterren. Op de Turkse variant, bijvoorbeeld, staat dezelfde fraaie afbeelding, maar dan enigszins misvormd (de rug is breder geworden), om ruimte te creëren voor twee rijen portretjes van de hoofdrolspelers – zoals dat vroeger altijd op rampenfilmposter gebeurde. Ook het Cannes-logo staat erop; er zijn landen waar vertoning op het beroemdste, beste filmfestival van de wereld nog wel als aanbeveling wordt gezien…
In andere landen staan op de poster alleen maar foto’s van de cast. Dezelfde vierkante portretjes, horizontale of diagonalen balken met soort van scènes. Dertien in een dozijn. Wetenschappelijk bewijs ontbreekt, maar de afdeling marketing meent zeker te weten dat het meer mensen naar de bioscoop trekt.
(Deze rubriek verschijnt iedre woensdag in het Kunstkatern van Het Parool)
Juist nu de Katholieke Kerk zo onder vuur ligt, hangen er twee filmposters in de stad met nonnen en kruizen.
Op de fraaie Nederlandse poster van Hadewijch, Bruno Dumonts al even fraaie update van het mystieke leven van de 13e-eeuwse, Brabantse Hadewijch, staart de imposante hoofdrolspeelster Julie Sokolowski indringend in de richting van de lens/de kijker. In haar hand houdt ze een kruis.
Op de minstens zo fraaie Nederlandse poster van Lourdes staat een fragment van een Mariabeeld. Het logo van Venetië en de talrijke bekroningen bovenaan de poster maken nog engiszins duidelijk dat het om een film gaat, en niet om propaganda voor de kerk.
Er zijn overigens twee andere posters van Lourdes: op een staat een ander Mariabeeld, op een ander zit de imposante hoofdrolspeelster Sylvie Testud in een rolstoel; achter haar staan een paar nonnen te smoezen. Die poster staat op de site van het Filmmuseum en duikt het meest op op internet. Je vraagt je af waarom…
In het vermakelijke sprookje Gainsbourg (vie héroïque) komt de titelheld zelden in beeld zónder een Gitane in zijn mond. Maar in de Parijse metro is op de affiches van Gainsbourg (vie héroïque) de rook om het gestileerde hoofd van de legendarische zanger verdwenen. Eerder was de poster van Coco avant Chanel al verboden, omdat de beroemde modeontwerpster, gespeeld door Audrey Tautou, er rokend op staat afgebeeld. En Monsieur Hulot, het beroemde typetje van de roemruchte filmmaker Jacques Tati, raakte zijn pijp kwijt op de poster voor een grote Tati-tentoonstelling. In plaats daarvan photoshopten de censoren een mal speelgoed-windmolentje met felgele wieken in zijn mond. Staat ons hier ook nog zoiets te wachten?
Hij stond heel hoog in mijn lijstje met mooiste posters van de jaren nul, de poster van Lee Daniels’ drama Precious. Op plek twee om precies te zijn. En nu blijkt dat het basis-idee gekopieerd is. Wordt-ie in die wetenschap minder mooi? Nee, dat niet, maar ik vraag me af of ik ‘m zo hoog had gezet als ik het had geweten. (Hetzelfde speelde min of meer bij de bekroning van de poster van Angst met de Cinema.nl Afficheprijs 2009.) Meer ernstige gevallen van plagiaat zijn hier te vinden.
Het eerste (en soms zo’n beetje het enige) wat ik iedere week lees in Vrij Nederland zijn de (beeld)columns van Micha Werheim. Zijn nieuwste show wordt onder meer aan de man gebracht met een geinige poster die de vreselijke uniforme posters van Carré persifleert (witte tekst tegen een rode achtergrond: Youp in Carré, China in Carré, Boze buurman in Carré, et cetera). Die Carré-posters worden overigens gemaakt door Thonik, de ontwerpfabriek die ook verantwoordelijk is voor de huisstijl van de Openbare bibliotheek Amsterdam, de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten, NRC (die vreselijke pijltjes die geen pijltjes zijn) en zeer binnenkort de VPRO…
De Internationale Filmfestspiele Berlin – kortweg Berlinale – verkoopt zichzelf sinds jaar en dag met grafische affiches, meestal een hele reeks, voor elk onderdeel net iets anders. De poster voor de 60e editie, die donderdag begint met Tuan Yuan (Apart Together) van de Chinees Wang Quan’an, vormt hierop geen uitzondering: een zacht-paarse achtergrond, waarop met vierkante, geelgroene blokken Berlinale staat. Verticaal staat het er nog een keer op, in fel-schreeuwend rood, samen met de data: 11 t/m 21 februari 2010.
De boodschap is helder; wat gecommuniceerd moet worden, wordt gecommuniceerd. En wie beter –of van dichterbij – kijkt, ziet nog wat extra’s: de gekleurde blokken zijn opgebouwd uit de namen van alle films die sinds 1951 op de Berlinale te zien zijn geweest; rond de 15 duizend, chronologisch, aldus het Berlijnse ontwerpbureau Büro Otto Sauhaus.
Wie stuurt een foto van Iep!?
