jpekker

“Het is een titel die u wellicht zal verrassen”, zei festivaldirecteur Thierry Frémaux donderdagochtend op een persconferentie over Alex van Warmerdams Borgman. “Soms duiken er echter namen op die nooit eerder in competitie hebben gezeten – niet omdat wij ze hebben afgewezen, maar omdat ze nooit op het juiste moment beschikbaar waren. Wij zijn heel blij dat Alex van Warmerdam nu voor het eerst in competitie zit. En we zijn ook blij dat Nederland in competitie zit.”

Borgman van Alex van Warmerdam is geselecteerd voor de hoofdcompetitie van het festival van Cannes, het belangrijkste filmfestival van de wereld. Het is voor het eerst sinds 1975 (Jos Stellings Mariken van Nieumeghen) dat een Nederlandse film meedingt naar de Gouden Palm.

Van Warmerdam zat in Noord Spanje om aan een nieuw script te werken toen hij door Frémaux werd gebeld. “Wat er door me heen ging? Niets! Het zat er wel een beetje aan te komen… de film ligt al een tijd bij het festival en hoe langer je niets hoort, hoe groter de kans is dat je er bij zit. Maar ik ben heel blij natuurlijk; het is een heel feestelijk gevoel.” Ook Marc van Warmerdam reageert verheugd. ‘Ik ben héél, héél erg blij. Als producent, als broer én als voorzitter van Filmproducenten Nederland. Dit is goed voor de Nederlandse film.”

Borgman, de achtste speelfilm van Van Warmerdam, is een donkere, boosaardige vertelling over een sinistere Catweazle-achtige figuur, die, nadat hij uit zijn ondergrondse onderkomen is verjaagd, zijn intrek neemt in de enorme villa van een welgestelde familie. Alex van Warmerdam: “De film bevat een aantal moorden en onvervalste horrorelementen.” De belangrijkste rollen worden gespeeld door de Vlaming Jan Bijvoet, Hadewych Minis, Eva van de Wijdeven, Annet Malherbe en Alex van Warmerdam zelf.

Van Warmerdams werk geniet grote aanzien in het buitenland. Zijn debuut Abel werd in 1986 op het festival van Venetië bekroond met de Prijs van de Internationale Kritiek. Ook De Jurk (1996) en De laatste dagen van Emma Blank (2009) waren te zien in Venetië; De Noorderlingen won in 1992 de European Film Award; in 1998 was Kleine Teun opgenomen in Un certain regard, de tweede selectie van het festival van Cannes.

Er werden dit jaar 1858 films ingestuurd; daarvan kregen er vooralsnog negentien een plek in de Gouden Palm-competitie, die wordt beoordeeld door een jury onder leiding van Steven Spielberg. Daarbij zijn geen debutanten, wel veel habitués, zoals Joel en Ethan Coen, Steven Soderbergh en Roman Polanski. Alexander Payne keert terug naar de Côte d’Azur, net als James Gray en de Fransen François Ozon en Arnaud Desplechin. Ook de Italiaan Paolo Sorrentino, de Deen Nicolas Winding Refn, de Frans-Tunesische filmmaker Abdellatif Kechiche, de Iraanse Oscar-winnaar Asghar Farhadi, de Japanners Kore-Eda Hirokazu en Miike Takashi en de Chinese meester Jia Zhangke kunnen hun koffers pakken.

Heli van de Mexicaanse regisseur Amat Escalante (Sangre, Los bastardos) kreeg eveneens een plekje in de competitie. Dit snoeiharde drama is gecoproduceerd door het Amsterdamse productiehuis Lemming Film. De tweede competitie Un Certain Ragard, die opent met Sofia Coppola’s The Bling Ring, heeft eveneens een Nederlands tintje. Daarin is, naast werk van o.a. Claire Denis, Rithy Panh en Lav Diaz, ook Omar van de Nederlandse Palestijn Hany Abu-Assad opgenomen.

De 66e editie van het festival van Cannes vindt plaats van 15 t/m 26 mei. Het festival opent met The Great Gatsby van Baz Luhrmann, met onder anderen Leonardo DiCaprio en Carey Mulligan. Als slotfilm staat Jérôme Salle’s Zulu geprogrammeerd, een in Zuid-Afrika opgenomen thriller met hoofdrollen voor Forest Whitaker en Orlando Bloom. Beide films draaien buiten competitie.

Michael Haneke heeft zondagavond in Cannes de Gouden Palm gewonnen met zijn aangrijpende, tedere en humane drama Amour. “Je suis très heureux”, zei de 70-jarige Oostenrijkse regisseur, die de prestigieuze prijs drie jaar geleden ook al had gewonnen met Das weisse Band. “Ik wil graag festivaldirecteur Thierry Frémaux bedanken, die me opnieuw de kans heeft gegeven aan deze prestigieuze competitie mee te doen. Ik dank mijn vrouw en alle fondsen die deze film mogelijk hebben gemaakt. Maar bovenal gaat mijn dank uit naar mijn geniale acteurs, Jean-Louis Trintignant en Emmanuelle Riva: het is hún film.” Het drietal ontving een staande ovatie.

De 81-jarige Trintignant en de 85-jarige Riva spelen twee gepensioneerde muziekleraren. Zij wordt getroffen door een hersenbloeding, hij neemt de zorg voor haar op zich. Tot het bittere einde, in een sobere film die zich bijna in zijn geheel in het Parijse appartement van het koppel afspeelt. Trintignant en Riva zijn beiden groots; dan weer kwetsbaar, dan weer bokkig, maar altijd invoelbaar.

Amour was de grote favoriet onder de critici; het drama voerde de poll aan onder internationale filmcritici in het vakblad Screen International (met een gemiddelde van 3,3 op een schaal van 0 tot 4) en die van de Frans critici, die dagelijks hun mening gaven in Le film français. Distributeur Cinéart brengt de film dit najaar uit in de Nederlandse bioscopen.

Er dongen 22 films mee naar de Gouden Palm; de jury stond deze editie onder leiding van de Italiaanse acteur en regisseur Nanni Moretti, die vooraf had laten weten dat hij op zoek zou gaan naar films die hem “verrassen”. Toch gingen ook alle andere prijzen naar oude bekenden. De Grote Prijs, de op een na belangrijkste prijs van het festival, schonk Moretti cum suis tot veler bevreemding aan de niet al te scherpe satire Reality van zijn landgenoot Matteo Garrone (die in 2008 dezelfde prijs won met het veel geslaagdere Gomorrah), waarin een Napolitaanse visverkoper de realiteit uit het oog verliest bij zijn pogingen om deel te nemen aan Grande Fratello, de Italiaanse pendant van Big Brother. De Juryprijs, zeg maar de bronzen medaille, ging naar The Angels’ Share van de Brit Ken Loach, een goedgemutste kruising tussen een heistfilm en een sociaal drama. Het was de 11e keer dat Loach meedong naar de Gouden Palm, een record; in 2006 won hij de prijs met The Wind That Shakes the Barley.

De Mexicaan Carlos Reygadas (in 2007 winnaar van de Juryprijs met Stellet Licht) won zeer verrassend de prijs voor de beste regie met het weggehoonde Post Tenebras Lux, een zeer persoonlijke, ruige en associatieve verhandeling waarin existentiële gesprekken worden afgewisseld met in de computer gemaakte beelden van een vuurrode, zich als de Pink Panther voortbewegende duivel. De Roemeen Cristian Mungiu (die in 2007 de Gouden Palm won met 4 maanden, 3 weken en 2 dagen) kreeg de prijs voor het beste scenario voor Beyond the Hills.

De beide hoofdrolspeelster in dit zeer nauwgezette drama over liefde, opoffering, trouw en volharding, Cosmina Stratan en Cristina Flutur, deelden de onderscheiding voor beste actrice. De Deen Mads Mikkelsen, nog het bekendst als schurk in de James Bond-film Casino Royale, werd al even terecht bekroond als beste acteur. In The Hunt van Thomas Vinterberg speelt hij een kleuterleider wiens leven van het ene op het andere moment in een nachtmerrie verandert als hij wordt beschuldigd van seksueel misbruik.

De federatie van filmjournalisten bekroonde het net als Post Tenebras Lux met een bijdrage van het Filmfonds tot stand gekomen oorlogsdrama In the Fog van de Oekraïner Sergei Loznitsa en Beasts of the Southern Wild van de pas 29-jarige Amerikaan Benh Zeitlin. Het fantasierijke Beasts of the Southern Wild, opgenomen in de tweede, alternatieve competitie Un certain regard, won tevens de Gouden Camera, de prijs voor het beste debuut. Het was de enige officiële prijs die deze editie naar Amerika ging.

Mijn laatste dag in Cannes was een drukke, met drie films, een persconferentie en drie interviews (met dank aan Novum-collega Maartje Willems, die wel van groep wilde wisselen, waardoor ik op tijd op mijn volgende afspraak kon zijn). Hoewel regisseur Carlos Reygadas (terecht) weigert iets te duiden, wordt zijn film Post Tenebras Lux toch iets gemakkelijker te doorgronden, zelfs door zijn ontwijkende antwoorden. Dat hij niet of nauwelijks begrepen wordt, deert hem overigens niet. Sterker: Reygadas ziet het als een compliment. De enige competitiefilm die hij zelf wel goed vindt, Paradies: Liebe van Ulrich Seidl, kan ook op weinig bijval onder de critici rekenen…

‘s Avonds Léos Carax’ Holy Motors ingehaald (ik was in een goeie bui: ****), daarna mijn appartement opgeruimd. Dat betekent vooral vele kilo’s papier naar de papiercontainer dragen. Dat zou toch anders moeten; fraaie, originele persmappen zitten er toch nauwelijks meer tussen. Dan kan het toch even goed digitaal?

Het festival is nog niet afgelopen, maar de eerste prijzen zijn al uitgereikt. Er is zelfs bescheiden Nederlands succes. Marco van Geffen won de ARTE-prijs voor het beste project van L’Atelier. De documentaire Sofia’s Last Ambulance van de Roemeen Ilian Metev, tot stand gekomen met steun van de VPRO, won de France 4 Visionary Award. En Los Salvajes van de Argentijn Alejandro Fadel, mede mogelijk gemaakt dankzij een bijdrage van het Rotterdamse Hubert Bals Fonds, werd onderscheiden met ACID/CCAS Distribution Support. En In the Fog van Sergei Loznitsa, coproduceerd door Lemming met een bijdrage van het Filmfonds, kreeg de FIPRESCI-prijs van de internationale filmcritici.

Gisteren tijdens het lange wachten op het groepsgesprek met Bertolucci alvast even de kanshebbers op de Gouden Palm besproken. Haneke, denken vele collega’s. Haneke is kansloos, menen anderen, want juryvoorzitter Nanni Moretti heeft een hekel aan hem. Weer anderen denken dat zijn hoofdrolspelers Jean-Louis Trintignant en Emmanuelle Riva in de prijzen gaan vallen, en dat Amour en Haneke dus kansloos zijn. Sinds hij in 2001 een karrenvracht aan prijzen won met La pianiste is immers vastgelegd dat er maar één prijs per film mag worden toegekend. Weer anderen menen overigens dat de jury desondanks best beide hoofdrolspelers kan bekronen… (Ik heb de ‘Rules & Regulations 2012’ maar even opgezocht: The prize list must not contain more than one joint award. The Palme d’Or can never be awarded jointly. No film can receive more than one award. However, the award for the Best Screenplay and the Jury Prize can be combined with a Best Performance award, on special dispensation of the Festival’s President.)

Ook Carax wordt getipt door velen, maar niet voor de Gouden Palm, eerder een Speciale Juryprijs of iets dergelijks. Het blijft koffiedik kijken natuurlijk. Waarbij je, zoals Peter van Bueren mij meermaals inprentte, voor ogen moet houden wie er in de jury zitten en waar hun voorkeur naar uit gaat, wie bevriend is met wie en wat hun antipathieën zijn. Maar de Canadese regisseur David Cronenberg, die zelf in 1999 juryvoorzitter was (Rosetta van de Dardennes won), vertelde vanmiddag dat zulke dingen helemaal niet meespelen. Voor hem kwamen er drie films in aanmerking voor de prijs: Michael Haneke’s Amour, Vous n’avez encore rien vu van Alain Resnais en Io e te van Bernardo Bertolucci. Dat die laatste film niet is opgenomen in de Gouden Palm-competitie doet daar volgens Cronenberg niets aan af. De kans dat zijn eigen Don DeLillo verfilming Cosmopolis wordt bekroond? “Eén op tweeëntwintig.” Afijn, Zondagavond weten we hoe de jury erover denkt!

Beste film Amour van Michael Haneke

Grand Prix De rouille er d’os van Jacques Audiard

Speciale juryprijs Post Tenebras Lux van Carlos Reygadas

Beste regie Cristina Mungiu voor Beyond the Hills ex aequo met Wes Anderson voor Moonrise Kingdom

Beste scenario The Hunt van Thomas Vinterberg en Tobias Lindholm

Beste acteur en actrice Jean-Louis Trintignant en Emmanuelle Riva (hoewel dat niet kan als Amour de Gouden Palm al krijgt… Maar er is geen betere vrouwenrol – er zijn sowieso nauwelijks volwaardige vrouwenrollen – dus Riva moet winnen. Maar Trintignant is nóg beter dan Riva, dus hij moet ook winnen, waardoor Amour de Gouden Palm niet kán winnen, als ik de reglementen tenminste goed begrepen heb, maar door de prijzen voor zijn acteurs wint Haneke natuurlijk ook een beetje. Hoe dan ook. De acteursprijzen zijn de sleutel voor de verdeling van de prijzen. De rouille et d’os gaat de Gouden Palm winnen… Wat weer betekent dat er ook weer aan andere winnaar moet worden gevonden voor de Grand Prix: The Hunt van Thomas Vinterberg. Wat weer betekent dat er ook weer een andere winnaar moet worden gevonden voor het beste scenario: Ken Loach en Paul Laverty)

Meest krankzinnige bijrol Denis Lavant in Holy Motors van Leos Carax (11 stuks) en Mathieu Amalric in Cosmopolis, als een activistische Bulgaarse taartengooier die zichzelf in de traditie van de action painters plaatst.

Beste special effect De geamputeerde benen van Marion Cotillard in De rouille et d’os

Beste beest De orka achter glas die op instigatie van Marion Cotillard alle kanten op zwemt.

Beste openingsscène Reality: het lange shot vanuit de hemel, via de Vesuvius en de Italiaanse kust, naar Napels, waar een koetsje naar een kasteel rijdt waar het ene na het andere huwelijk wordt voltrokken. Beter werd het helaas niet.

Beste David Cronenberg-scène Die waarin hoofdrolspeler Juan in Post Tenebras Lux zijn eigen hoofd van zijn romp trekt.

Slechtste titel Geen mens weet wat De rouille et d’os (Rust and Bone) betekent. En Journal de France van Claudine Nougarat en Raymond Depardon had gewoon ‘Raymond Depardon – film maker and photographer’ moeten heten, qua verwachtingsmanagement.

Grootste bummer Dat er in plaats van de aangekondigde verrassingsfilm een handvol trailers werd vertoond.

Mijn meest geretweette Cannes-tweet De foto van Twilight-ster Robert Pattinson, gemaakt voorafgaand aan de persconferentie van Cosmopolis. Leve de inhoud!

Kort en goed De Gouden Palm-competitie was met een behoorlijk aantal 5- (Amour, Beyond the Hills, The Hunt, Post Tenebras Lux – ja ja!) en 4-sterrenfilms (De rouille et d’os, Paradies: Liebe, Moonrise Kingdom, Holy Motors) zeker niet slecht. Het wat helaas ook een beetje een saaie editie, zonder spraakmakende films, grote verrassingen of enigmatische regisseurs als Lars von Trier, Jean-Luc Godard, David Lynch, Michael Moore en Quentin Tarantino.

De prestigieuze Gouden Palm-competitie van het festival van Cannes lijkt net als vorig jaar uitermate sterk bezet, met nieuwe producties van oud-prijswinnaars en Cannes-habitués als de Oostenrijker Michael Haneke, de Roemeen Cristian Mungiu, de Italiaan Matteo Garrone, de Iraniër Abbas Kiarostami en de Brit Ken Loach.

Directeur Thierry Frémaux had voor de 65e editie de keuze uit 1779 uit alle hoeken van de wereld ingezonden films. Hij selecteerde er ruim vijftig voor het hoofdprogramma (Gouden Palm-competitie, Un certain regard en buiten competitie vertoonde films). Liefst vier zijn afkomstig uit Noord-Amerika: The Paperboy van Lee Daniels, Cosmopolis van David Cronenberg, Mud van Jeff Nichols en de tragikomedie Moonrise Kingdom van Wes Anderson, waarmee het festival op 16 mei van start gaat.

Andere interessante competitietitels zijn On the Road, Walter Salles’ verfilming van de gelijknamige klassieker van Jack Kerouac; Liebe, het eerste deel van de PARADIES-trilogie van de Oostenrijkse misantroop Ulrich Seidl; en De rouille et d’os van Jacques Audiard, de opvolger van Un prophète, met hoofdrollen voor Marion Cotillard en de Vlaamse topacteur Matthias Schoenaerts.

Nederland is in de Gouden Palm-competitie vertegenwoordigd met twee coproducties. Topkapi Films, het nieuwe bedrijf van de Amsterdamse producent Frans van Gestel, is coproducent van Post Tenebras Lux van de Mexicaanse meesterfilmer Carlos Reygadas (Japon, Stellet licht). Im Nebel van de Oekraïner Sergei Loznitsa werd gecoproduceerd door het Amsterdamse Lemming Film.

De aan Lemming verbonden regisseur en scenarioschrijver Marco van Geffen, wiens Zusje in 2007 was geselecteerd voor de kortfilmcompetitie van Cannes, keert dit jaar terug om op uitnodiging van het Cinéfondation Atelier te werken aan zijn nieuwste project In jouw naam, wat na Onder ons het tweede deel van zijn VINEX-trilogie moet worden.

Ook de kortfilmcompetitie heeft een piepklein Nederlands tintje: regisseur Bassam Sammy Chekhes van de Syrische productie Waiting For P.O. Box woont en werkt in Amsterdam.

De Gouden Palm-jury staat deze editie onder leiding van de Italiaanse regisseur, acteur en scenarioschrijver Nanni Moretti, die de prijs in 2001 zelf won met La stanza del figlio. Het festival duurt tot en met 27 mei. Als slotfilm staat Thérèse D. geprogrammeerd, de laatste film van de begin deze maand overleden regisseur Claude Miller. Het is een verfilming van François Mauriacs roman Thérèse Desqueyroux uit 1927, met Audrey Tautou als de vrouw die tevergeefs heeft geprobeerd haar man te doden met rattengif.

De Gouden Palm-competitie, de meest prestigieuze competitie van het festival van Cannes, bevat nieuwe producties van erkende meesters als Pedro Almodóvar, Nuri Bilge Ceylan, Aki Kaurismäki, Naomi Kawase en Paolo Sorrentino. Directeur Thierry Frémaux had de keuze uit 1715 ingezonden films. Hij selecteerde er 49 voor het hoofdprogramma (Gouden Palm-competitie, Un certain regard en buiten competitie vertoonde films), afkomstig uit 33 landen. Daarbij zijn geen Nederlandse films; stiekem werd gehoopt dat Urszula Antoniaks Code Blue de eerste Nederlandse competitiefilm zou worden sinds Jos Stellings Mariken van Nieuwmeghen in 1975.

De Gouden Palm-competitie van de 64 editie lijkt uitzonderlijk sterk bezet, met werk van eerdere winnaars als Jean-Pierre en Luc Dardenne, Nanni Moretti en Lars von Trier. De jury onder leiding van de Amerikaanse acteur Robert de Niro krijgt ook het duizelingwekkend mooie, reeds vele malen aangekondigde The Tree of Life van de Amerikaanse kluizenaar-regisseur Terrence Malick voorgeschoteld. De lijst van negentien telt voorts drie Franse producties en twee debuten: Michael van de Oostenrijkse acteur en casting director Markus Schleinzer en het erotische sprookje Sleeping Beauty van de Australische schrijfster Julia Leigh. Zij is een van de vier vrouwen met een film in competitie – een record.

Un certain regard, de tweede competitie voor (nóg) kunstzinnigere producties, heeft op papier eveneens een sterk deelnemersveld, met werk van habitués als Gus Van Sant, Bruno Dumont, Kim Ki-duk en Hong Sangsoo.

Zoals te doen gebruikelijk is er naast het Europese en Aziatische arthouse-geweld tevens plek ingeruimd voor een aantal grote Hollywoodproducties, die er mede voor moeten zorgen dat er sterren naar Zuid-Frankrijk komen. Opvallende titels zijn Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides, met Johnny Depp voor de vierde keer als de incapabele piraat Jack Sparrow, en Jodie Fosters The Beaver, met Mel Gibson als zakenman die zijn depressie te boven komt als hij gaat communiceren via een bij het grof vuil gevonden bever-handpop.

Het festival gaat 11 mei van start met de wereldpremière van Woody Allens Midnight in Paris, een romantische komedie met onder anderen Marion Cotillard, Owen Wilson, Kathy Bates en de Franse presidentsvrouw Carla Bruni-Sarkozy. Cannes-directeur Frémaux hoop ook president Nicolas Sarkozy op de rode loper te mogen verwelkomen.

Sarkozy is hoe dan ook te zien in Cannes, in La Conquête (‘de verovering’) van de Franse regisseur Xavier Durringer. Daar schijnt hij dan weer niet zo blij mee te moeten zijn: de film toont de race om het presidentschap, boordevol vuile trucs en conflicten achter de schermen.

Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives is een intuïtieve, hallucinante, multi-interpretabele fabel, waarmee de Thaise regisseur Apichatpong Weerasethakul (Bangkok, 1970) andermaal zijn verbondenheid met de ongerepte natuur, mythen en grote mysteries (reïncarnatie, animisme) laat zien.

Centraal staat een man met een nieraandoening, die in zijn laatste levensdagen bezoek krijgt van zijn pasgestorven vrouw. Ook zijn lang verdwenen zoon verschijnt aan hem – in een niet-menselijk vorm (half mens, half aap, met rode, lichtgevende ogen). Weerasethakul voert ook nog een sprekende meerval op, die een beeldschone prinses bevredigt.

De wonderbaarlijke film – totstandgekomen met een bijdrage voor scriptontwikkeling van IFFR’s Hubert Bals Fonds – wordt in de Nederlandse bioscopen uitgebracht door Contact Film van Gerard Huisman. Hij kocht de film nog voordat ie op het afgelopen festival van Cannes de Palme d’Or won.

Het was voor het eerst dat de Gouden Palm naar Thailand ging. ‘Deze Palm is heel belangrijk voor de geschiedenis van Thailand en het Thaise volk’, zei Weerasethakul dan ook toen hij de prijs in ontvangst nam. Hij bedankte alle ‘Thaise geesten en spoken’, en zijn ouders, die hem dertig jaar geleden voor het eerst meenamen naar een kleine bioscoop.

Uncle Boonmee komt min of meer voort uit van Weerasethakuls kunstproject Primitive, waarvan eerdere onderdelen – installaties en korte films – al langs Europese musea en festivals reizen. De Gouden Palm was niet de eerste, wel de meest prestigieuze onderscheiding voor de Thaise kunstenaar-regisseur. In 2002 kreeg Weerasethakul in Cannes de Prix Un Certain Regard voor Blissfully Yours; met Tropical Malady won hij in 2004 de Juryprijs.

Het is terechte lof voor een bijzondere filmmaker, die een (groter) publiek verdient…

De Thaise regisseur Apichatpong Weerasethakul heeft zondagavond in Cannes de Gouden Palm gewonnen voor zijn film Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives. Het was voor het eerst dat de Palme d’Or, de hoogste onderscheiding van het festival van Cannes, naar Thailand ging. ‘Deze Palm is heel belangrijk voor de geschiedenis van Thailand en het Thaise volk’ zei Weerasethakul dan ook. Hij bedankte alle ‘Thaise geesten en spoken’, en zijn ouders, die hem dertig jaar geleden voor het eerst meenamen naar een kleine bioscoop.

Uncle Boonmee – totstandgekomen dankzij een bijdrage van het Rotterdamse Hubert Bals Fonds – is een intuïtieve, hallucinante, multi-interpretabele fabel, waarmee Weerasethakul andermaal zijn verbondenheid met de ongerepte natuur, mythen en grote mysteries (reïncarnatie, animisme) laat zien. Centraal staat een man met een nieraandoening, die in zijn laatste levensdagen bezoek krijgt van zijn pasgestorven vrouw. Ook zijn lang verdwenen zoon verschijnt aan hem – in een niet-menselijk vorm (half mens, half aap, met rode, lichtgevende ogen). Weerasethakul voert ook nog een sprekende meerval op, die een beeldschone prinses bevredigt.

De Gouden Palm is niet de eerste, wel de meest prestigieuze onderscheiding voor Weerasethakul (Bangkok, 1970), die vanwege de onlusten in Thailand grote moeite had op het festival te geraken. In 2002 kreeg hij in Cannes de Prix Un Certain Regard voor Blissfully Yours; met Tropical Malady won hij twee jaar later de Juryprijs.

De jury onder leiding van de Amerikaanse regisseur Tim Burton verdeelde ook de overige prijzen over de meest interessante, cinefiele producties. De op een na belangrijkste prijs, de Grote Prijs, ging naar de Fransman Xavier Beauvois voor diens serene Des hommes et des dieux, over de Franse trappistenmonniken die in 1996 in Algerije werden vermoord door fundamentalisten. De Juryprijs, zeg maar de bronzen medaille, ging naar Mahamat-Saleh Haroun voor Un homme qui cri, een schijnbaar eenvoudige parabel over een vader en zoon ten tijde van de oorlog in Tsjaad.

De magistrale Franse acteur Mathieu Amalric, die buiten de Franse landgrenzen nog het meest bekend is door zijn rol als schurk in de James Bond-film Quantum of Solace, werd geëerd als beste regisseur voor Tournée. Tournée, waarin Amalric zelf te zien is als een televisieproducent die na een jarenlange vlucht naar Frankrijk is teruggekeerd met een groep Amerikaanse burlesquedanseressen, werd tevens onderscheiden met de Fipresci-prijs van de internationale filmpers.

De Zuid-Koreaan Lee Changdong kreeg de prijs voor het beste scenario voor Poetry, een delicaat, prachtig gedoseerd drama over een oma met Alzheimer, die troost vindt in poëzie nadat haar kleinzoon wordt verdacht van verkrachting.

Ook de acteursprijzen zijn uitstekend terechtgekomen: de Italiaan Elio Germano en de Spanjaard Javier Bardem deelden de prijs voor de beste acteur – de eerste gedeelde acteursprijs in de geschiedenis van het festival. Germano werd bekroond van zijn rol van een tegen het onrecht strijdende vader in Daniele Luchetti’s La nostra vita; Bardem voor zijn aandeel in het weergaloze Biutiful van de Mexicaan Alejandro Ganzáles Iñárritu. Hij speelt een paranormaal begaafde rommelaar met uitgezaaide prostaatkanker die zo goed en zo kwaad als het gaat voor zijn twee kindjes probeert te zorgen.

De Française Juliette Binoche (die de poster van deze 63ste festivaleditie siert) werd bekroond voor haar rol in Copie conforme, de eerste ‘westerse’ van de Iraniër Abbas Kiarostami. Binoche draagt de film, als een wispelturige galeriehoudster in Toscane, die de dag doorbrengt met een Britse schrijver die wel met liefde en toewijding kan kijken naar kunstvoorwerpen, maar de schoonheid van alles wat hem omringt niet ziet.

De Camera d’Or, de prijs voor het beste debuut, ging naar Año bisiesto van Michael Rowe, opgenomen in de parallelsectie Quinzaine des réalisateurs. R U there van David Verbeek viel buiten de prijzen; de Prix Un Certain Regard ging naar de Zuid-Koreaan Hong Sang-so voor Ha Ha Ha. Toch had Verbeek ook reden tot tevredenheid: zijn film werd in Cannes verkocht aan onder meer Frankrijk en Rusland.

‘Ik weet niet zeker of het verhaal dat ik jullie vertellen wil in alle details overeenstemt met de waarheid, maar toch geloof ik dat ik het relaas van de eigenaardige gebeurtenissen in ons dorp vertellen moet, omdat deze mogelijk een licht kunnen werpen op de ontwikkelingen van ons land.’ Zo begint Das weisse Band (ondertitel: Eine Deutsche Kindergeschichte), de eerste periodefilm van de Oostenrijkse misantroop Michael Haneke: in voice over begint een mannenstem over de gebeurtenissen te vertellen die zich hebben afgespeeld in het Eichwald, een landelijk en protestants dorpje in het noorden van Duitsland waar hij onderwijzer was. Het is 1913 – maar de Eerste Wereldoorlog lijkt nog heel ver weg.

Wat volgt is een uiterst secure parabel over opvoeding en onwrikbare waarden, verpakt als whodunit waarin de jonge daders natuurlijk niet worden ontmaskerd. Het in bedwelmend mooi zwart-wit geschoten Das weisse Band – eerder dit jaar op het festival van Cannes bekroond met de Gouden Palm en de prijs van de filmjournalisten – is de Film van de Week, en misschien wel van het jaar…

Das weisse Band van Michael Haneke draait in 15 zalen.