Daags voor de Tweede Kamerverkiezingen stond er in NRC Handelsblad een stuk waarin een verband werd verondersteld tussen verkiezingsposters en (historische) verkiezingsnederlagen. Aldus werd de iconische groene poster van de PSP uit 1972, met een jonge, blote vrouw en een koe (‘PSP ontwapenend’), tot één van de allerslechtste gebombardeerd (want van 4 naar 2 zetels).

Zou er echt een verband zijn tussen posters en verkiezingsuitslag? Op een van de weinige verkiezingsposterborden die nog overeind staan in Amsterdam – tussen de spoorlijn en de Panamalaan – valt op te maken hoe volstrekt inwisselbaar de posters eigenlijk zijn, en hoe loos de leuzen (Ik was er al wel dertig keer langs gefietst voordat me opviel dat er iets niet in de haak was).

Job Cohen is nu lijsttrekker van de VVD (‘De economie kan wel wat VVD gebruiken’ staat er onder zijn hoofd); Mark Rutte leidt de PvdA (‘Sterk en sociaal’). Ook Geert Wilders (‘Eerlijke kansen voor iedereen’) en Femke Halsema (‘Meer veiligheid, minder immigratie’) hebben stuivertje gewisseld. Het hoofd van CDA-lijsttrekker Balkenende staat op de poster van Trots op Nederland (‘Meedoen moet, teruggaan ook goed’ – die Rita Verdonk-slogan was me eerder eigenlijk ook nooit opgevallen), Verdonk is doorgehopt naar het CDA (‘Betrokken / Betrouwbaar / Verdonk’).

Na wat gegoogle blijkt dat de nepposters een actie zijn van hi-society: ‘Overstappen was nog nooit zo makkelijk.’ Best leuk, in ieder geval beter geslaagd dan de nepposters die in de week van de verkiezingen de cover van de VPRO Gids sierden.

Links een (deel van een) van de vele markante posters van Francis Ford Coppola’s meesterwerk Apocalypse Now. Rechts de cover van de omslag van het behoorlijk saaie blad The Economist, naar aanleiding van de financiële crisis. Vooral de woordspeling is geslaagd: Acropolis Now… ‘The Horror, the Horror’, denk je er dan zelf wel bij…

Twee recente boekverfilmingen met Carice van Houten in de hoofdrol hebben logischerwijs ook allebei Nederlands’ enige echte filmster prominent op de poster staan. Maar in beide gevallen is ze behoorlijk onherkenbaar. En bovendien niet half zo mooi als ze werkelijk is. Op de poster van Komt een vrouw bij de dokter lijkt ze een paspop en heeft ze een krankzinnig gefotoshopt figuur. Op de poster van De gelukkige huisvrouw lijkt het alsof voormalig Frizzle Sizzle-zangers Laura Vlasblom model heeft gestaan. Ook opmerkelijk: in beide gevallen heeft haar tegenspeler totaal geen oog voor haar. Minder opmerkelijk: op de poster van KEVBDD geen spoor van kanker en de dood, op die van DGH geen enkele verwijzing naar vacuümpomp of psychose…

De iconische verkiezingsposter van Obama is een soort duizenddingendoekje; hij wordt werkelijk overal voor misbruikt. Links een van de vele inhakers die op het web verschenen nadat bekend was gemaakt dat Job Cohen de PvdA-kar gaat trekken, Rechts de poster van Hete vrede, de nieuwe, veelgeprezen theatershow van Claudia de Breij.

In het vermakelijke sprookje Gainsbourg (vie héroïque) komt de titelheld zelden in beeld zónder een Gitane in zijn mond. Maar in de Parijse metro is op de affiches van Gainsbourg (vie héroïque) de rook om het gestileerde hoofd van de legendarische zanger verdwenen. Eerder was de poster van Coco avant Chanel al verboden, omdat de beroemde modeontwerpster, gespeeld door Audrey Tautou, er rokend op staat afgebeeld. En Monsieur Hulot, het beroemde typetje van de roemruchte filmmaker Jacques Tati, raakte zijn pijp kwijt op de poster voor een grote Tati-tentoonstelling. In plaats daarvan photoshopten de censoren een mal speelgoed-windmolentje met felgele wieken in zijn mond. Staat ons hier ook nog zoiets te wachten?