Links de poster van Mystic River, Clint Eastwoods wraakfilm uit 2003; rechts de poster van Schemer, Hanro Smitsmans speelfilmadaptie van de krankzinnige moord op Maja Bradarić in 2003. De overeenkomsten zijn onmiskenbaar, maar een subtiel verschil is er ook: het water op de Mystic River-poster is rimpelloos, in het water op het Schemer-affiche zijn nog kringen zichtbaar. De daad laat sporen na.

Op het affiche van Jaws, Steven Spielbergs iconische zomerblockbuster uit 1975, duikt de gigantische witte haai op onder een meisje dat naakt in zee zwemt. De film werd een enorm succes, dus er kwamen talrijke vervolgen. En zoals die films variaties op een thema waren, werd ook voor de posters het geniale stramien van het origineel gekopieerd. Op het affiche van Jaws 2, uit 1978, duikt de witte haai op achter een meisje dat aan het waterskiën is; op dat van Jaws 3-D (1983) achter de filmtitel, die in perspectief is gezet zodat het niemand kan ontgaan dat de film in 3D is.

Wél mooi is de teaserposter van Jaws: The Revenge (1987). Daarop vormt de snoet van de verticaal uit de diepte opduikende haai de A. Op de poster werd later hetzelfde titelbeeld gebruikt, maar staat ook nog een vrouw die op de voorplecht van een wiebelend bootje met een harpoen de haai van het vege lijf probeert te houden. Nóg mooier is het Poolse affiche van Jaws 2, waarop ontwerper Edward Lutzcyn de van onder opduikende, gigantische witte haai twee bekken vol vervaarlijk glimmende tanden gaf.

Ook goedkope inhakers als Up from the Depth, L’ultimo squalo en Piranha kregen posters die opzichtig verwijzen naar Jaws. En hetzelfde geldt – natuurlijk – voor de 3D-versie van Piranha die binnenkort in de bioscopen verschijnt. Op de Franse variant dobbert maar weer eens een meisje nietsvermoedend op een luchtbedje; onder haar lichten de bijtgrage tandjes van een school piranha’s op. Ook de tagline laat weinig aan de verbeelding over: Sea, Sex… and Blood. Origineel is het niet, effectief wel…

Saul Bass’ duizelingwekkende Vertigo-affiche blijft een onuitputtelijke bron van inspiratie. Het stond recent model voor de thriller Buried en de Deense film Alting bliver godt igen en het heeft er alle schijn van dat ook de vormgeving van de boekcover van The Terrible Privacy of Maxwell Sim (De afschuwelijke eenzaamheid van Maxwell Sim) erdoor is beïnvloed.

Die tandenborstels staan er overigens ook niet voor niets: de titelheld van de nieuwe satire van Jonathan Coe is vertegenwoordiger in milieuvriendelijke tandenborstels…

Links de poster van The American, de nieuwe film van de Nederlandse fotograaf en regisseur Anton Corbijn, met George Clooney en Thekla Reuten in de hoofdrollen. Rechts de poster van van Alting bliver godt igen, die onder de internationale titel Everything Will Be Fine te zien is op het Cannes-parallelfestival Quinzaine des Réalisateurs, die weer gebaseerd is op Saul Bass’ iconische poster voor de Hitchcock-klassieker Vertigo. Die poster diende recent ook als voorbeeld voor Buried, een claustrofobische thriller over een man die levend wordt begraven in een kist, met niets anders dan zijn aansteker en mobiele telefoon. Maar de poster van Buried lijkt in geen velden of wegen op die van The American…

Links een van de posters van Buried, een claustrofobische thriller over een man die levend wordt begraven in een kist, met niets anders dan zijn aansteker en mobiele telefoon. Hij heeft 90 minuten om een uitweg te vinden. (‘Paul Conroy isn’t ready to die’, staat er in kleine lettertjes op de poster). Rechts het onmiskenbare voorbeeld: de iconische Saul Bass-poster van Alfred Hitchcocks Vertigo, die recent ook al als inspiratiebron diende voor de Deense film Alting bliver godt igen.

Demi Moore zette een trend, toen ze in augustus 1991 zeven maanden zwanger poseerde voor de cover van de Vanity Fair. Cindy Crawford deed haar na, en Christina Aguilera, Brooke Shields, Claudia Schiffer, Monica Bellucci (twee keer), en Britney Spears (drie keer), om er maar een paar te noemen. Ook in Nederland vond Moore navolging: Elle van Rijn ging uit de kleren voor Mama, Nikkie Plessen stond naakt op de cover van Grazia, en Sanne Wallis de Vries deed een Demi Mooretje voor Vrij Nederland.

De leukste variatie is voor de poster van Naked Gun 33 1/3: The Final Insult, met het hoofd van Leslie Nielsen op het naakte lijf van Demi Moore. Celebrity-fotografe Annie Leibovitz klaagde Paramount aan wegens inbreuk op haar auteursrecht; de studio verweerde zich met het argument dat de poster een parodie was voor een film waarin de hele filmgeschiedenis en popcultuur werden geparodieerd. De studio won.

Links de poster van Alting bliver godt igen, die onder de internationale titel Everything Will Be Fine te zien is op het Cannes-parallelfestival Quinzaine des Réalisateurs. Rechts Saul Bass’ poster voor de Hitchcock-klassieker Vertigo.

Links een (deel van een) van de vele markante posters van Francis Ford Coppola’s meesterwerk Apocalypse Now. Rechts de cover van de omslag van het behoorlijk saaie blad The Economist, naar aanleiding van de financiële crisis. Vooral de woordspeling is geslaagd: Acropolis Now… ‘The Horror, the Horror’, denk je er dan zelf wel bij…

Links een portret van actrice Angelina Jolie, in 2003 gemaakt door de Duitse fotograaf Martin Schoeller (‘Angelina Jolie with Blood’, te koop voor plusminus 28.050 dollar). Midden een postervariant van Karyn Kusama’s horrorfilm Jennifer’s Body, die 10 September 2009 in première ging op het Toronto International Film Festival (posterontwerp Crew Creative Advertising). Rechts de poster van de derde serie van de gevierde HBO-vampierserie True Blood (ontwerp Ignition Print). Die verscheen september 2009 op de buis. Wie heeft bij wie afgekeken?