jpekker

Norteado (Northless) van Rigoberto Pérezcano (Mexico, 2009) is op het IFFR bekroond met de KNF Award. De jury (Oene Kummer, Adwin de Kluyver, Jan Pieter Ekker) zei over deze film: “De prijs gaat naar een film die ons hart en verstand heeft geraakt met zijn grote visuele kwaliteiten, het geweldige acteerwerk en het aangrijpende verhaal over de positie van illegale immigranten die proberen de Verenigde Staten te bereiken.”

Verder kende de KNF Jury Speciale Vermeldingen toe aan “twee uitstekende films die zich gedurende het festival met distributieproblemen geconfronteerd zagen. We hopen dat beiden worden uitgebracht, aangezien zowel Francis Ford Coppola’s Tetro (VS, Italië, Spanje, Argentinië, 2009) als C’est déja l’été van Martijn Maria Smits (Nederland, België, 2010) te goed zijn om ongenoemd te laten”.

Scène uit Pepperminta van Pipilotti Rist, die op het IFFR zijn Nederlandse première beleeft en in mei in de Nederlandse filmhuizen wordt uitgebracht door Contact Film.

Ik doe aan crowdfunding. Ik heb 2,50 euro overgemaakt om het Stedelijk Museum tot nieuwe plannen aan te zetten. Voor 1000 euro per jaar ben ik ‘gouden donateur’ geworden van het bijzondere fotojournalistieke The Sochi Project, waarmee fotograaf Rob Hornstra en schrijver/filmmaker Arnold van Bruggen de ‘extreme make-over’ van de Russische badplaats Sochi willen documenteren in de aanloop naar de Olympische Winterspelen.

En kortgeleden ben ik voor 40 euro coproducent geworden van Liebling, een kortfilm van de Zwitserse beeldend kunstenares Pipilotti Rist, een van de drie makers met een ‘Rotterdam-profiel’ die door het IFFR zijn uitverkoren voor Cinemareloaded.com.

Per project is 30 duizend euro nodig. Sinds Cinemareloaded.com eind november met veel tamtam werd gepresenteerd door directeur Rutger Wolfson is nog maar 2.285 euro (voor Alexis Dos Santos), 1.440 euro (Pipilotto) en 1.295 euro (Ho Yuang) overgemaakt. Dat schiet dus niet erg op. Schrikbeeld: als op 1 juli niet genoeg geld wordt overgemaakt voor een bepaald project, zoekt het festival zelf een andere bestemming voor het geld…

—

PS: Ik ben een van de meest actieve coproducenten. Met 40 euro… Kreeg woensdagavond onderstaande mail:

Dear co-producer Jan Pieter Ekker,

You are one of five most active co-producers of Pipilotti Rist. Therefore we are happy to invite you the Industry Party of the International Film Festival Rotterdam, where you can meet and greet Pipilotti Rist and other filmmakers. The party will take place at Sunday 31 January from 22.00-1.30 hours, in the Thalia Lounge Kruiskade 31, Rotterdam. You can pick up your admission ticket at the Secretary office at the Karel Doormanstraat278b in Rotterdam.
The office is open from 9.00 till 21.00 each day, (including weekends). Your invite is strictly personal and admits one person.

Kind regards, the Cinema Reloaded team

—

PS2: in het afsluitende persbericht spreekt het IFFR van ‘een veelbelovende start’ van het Cinemareloaded project. Zouden ze dat nu echt menen? Another World: Rocky + Lulu van Alexis Dos Santos staat op 2835 euro, Liebling van Pipilotti Rist op 1930 euro en het nog naamloze project van Huo Yuhang op 16660 euro. En het festival is voorbij, wie gaat er nu nog investeren de komende maanden…

Ik ben best vaak op een filmset geweest, maar ik heb nog nooit, en ik herhaal nooit, een regisseur met zijn twee handen een kader zien maken. Toch wordt dit gebaar te pas en te onpas van stal gehaald om festivals te visualiseren. Nu ook weer: links de poster voor het Cinestud Festival, dat dit voorjaar zijn 50ste verjaardag viert (ontwerp Lex Reitsma); rechts de omslag van de speciale VPRO IFFR-bijlage (illustratie Mokerontwerp) .

Let Each One Go Where He May van Ben Russell

De  veertien eerste of tweede films uit de VPRO Tiger Awards Competitie van het 39^e IFFR gaan op reis naar New York: van 3 tot en met 9 maart 2010 zijn ze onder de noemer ‘Rotterdam @ BAM’ te zien in BAM Rose Cinemas, het filmtheater van de Brooklyn Academy of Music.

De lijst is nog verre van compleet, maar dat is geen bezwaar; de naam en reputatie van het IFFR staan garant voor kwaliteit, aldus Florence Almozini, programmadirecteur van BAMcinématek. ‘Rotterdam is een van de meest prestigieuze filmfestivals ter wereld en wij voelen ons in het bijzonder verbonden met hun aandacht voor het ontdekken van nieuw talent en met de presentatie van films die zich buiten de gebaande artistieke paden begeven.’

De eerste Tiger-kandidaat werd deze week aan de pers vertoond: Let Each One Go Where He May, het tweeënhalf uur durende, in zijn geheel in Suriname opgenomen speelfilmdebuut van Ben Russell, waarin twee broers een reis maken vanuit Paramaribo naar hun dorp aan de Boven Surinamerivier, een herhaling van de tocht die hun voorouders maakten na ontsnapping uit de Nederlandse slavernij.

De informatie komt uit de persmap; de film zelf biedt geen enkel houvast: lange, zeg maar gerust tergend lange steadicam-shots waarin vrijwel niets gebeurt; geen kop, geen staart, geen begin en geen einde, en ook geen verhaal. De filmtitel verschijnt pas tot slot in beeld. Na een lang aangehouden shot van de verzengende zon, zat er een vlek op het doek. Althans zo leek het; het zou ook aan de belabberde projectie van het Filmmuseum kunnen liggen. In de verte doet Let Each One Go Where He May wel wat denken aan het werk van de Thaise regisseur Apichatpong Weerasethakul en de Argentijn Lisandro Alonso: radicale cinema waar het IFFR patent op heeft.

Binnen tien minuten verlieten de eerste journalisten zuchtend en steunend de zaal, en niet alleen scribenten van popie-jopie websites. ‘Laat me raden; ik heb niks gemist’, grapte een journalist die op tweederde maar eens een plasje was gaan doen.

Als het gros van de geoefende journalisten het einde al niet haalt en er geen chocola van kan maken, dan belooft dat wat voor de publieksvertoningen – hoe meegaand en welwillend het IFFR-publiek volgens directeur Rutger Wolfson ook is. Of zouden het acceptatieniveau en incasseringsvermogen van het publiek groter zijn dan dat van de journalistiek? En is het dus helemaal niet erg dat er geen filmkritiek meer is om een brug te slaan tussen het kunstwerk en het publiek?

Het IFFR zelf laat overigens óók flinke steken vallen als hoeder van de cinematografie. De film I am Not Your Friend (Nem vagyok a barátod) van György Pálfi, de Hongaarse regisseur die furore maakte met Hukkle en Taxidermia, werd aan de pers vertoond zonder proloog. Terwijl die korte registratie van een groep peuters die spelletjes doen, ruzie maken en weer vriendschap sluiten in een crèche, het in documentairestijl geschoten portret van een egocentrische vriendengroep juist in perspectief zet.

Aan het einde van de middag kwam gastprogrammeur Chinlin Hsieh het IFFR-onderdeel ‘Back to the Future’ toelichten, waarmee het festival licht wil werpen op de toekomst van de theatrale distributie van onafhankelijke en kunstzinnige films.

Een van de films die in dit kader worden vertoond, is de 3D-versie van Alfred Hitchcocks Dial M for Murder. Vertoning op het IFFR is uniek, aldus Hsieh. De 3D-versie was maar 3 of 4 keer vertoond. Onzin. Dial M for Murder is inderdaad in eerste instantie zonder 3D in roulatie gebracht door studio Warner. Maar in de jaren ’80, toen 3D een bescheiden comeback maakte, werd de 3D-kopie alsnog vertoond en moest het publiek wegduiken voor de handen van Grace Kelly, die naar een schaar tast om haar belager te doden. En ook daarna is hij nog vaak te zien geweest, onder meer in het Filmmuseum tijdens een omvangrijk 3D-retrospectief.

Na afloop gevraagd naar het hoe of wat, antwoordde de gastprogrammeur van het gerespecteerde filmfestival dat ze haar informatie met google had gevonden…

39e International Film Festival Rotterdam. 27 januari t/m 7 februari 2010.

Het International Film Festival Rotterdam heeft een nieuw campagnebeeld. Of beter: het minimalistische campagnebeeld van vorig jaar is uit de losse pols (gelukkig niet met een ‘handgeschreven’ computerfont) met een rode marker voorzien van namen van filmmakers en programmaonderdelen: Tiger Awards Competition, Cinema Reloaded, Peter Mettler, Carsten Aschmann (wie?), Where is Africa?, Tsai Ming-liang (wat komt die nu weer doen?). Ook Harmony Korine staat er prominent op, wiens Mister Lonely vorig jaar niet goed genoeg werd geacht voor vertoning. En Cameron Jamie, een van de favorieten van directeur Rutger Wolfsen.

Het affiche voor de 39e editie is ontworpen door 75B, het Rotterdamse grafisch ontwerp-collectief dat vorig jaar tekende voor een opvallende make-over: de eens zo stoere Rotterdamse tijger werd teruggebracht tot een soort welpje in de stijl van Dick Bruna: een kogelrond kopje met zachte ronde oortjes, dat het eigenzinnige en toekomstgerichte karakter van het IFFR moest onderstrepen.

De star voor zich uit kijkende welp markeert het voorlopige einde van een omgekeerde evolutie. Van volwassen naar kinderlijk, van verfijnd naar simplistisch, van veelzeggend naar onnozel.

Bij de eerste editie in 1972 werden de uitingen van het Rotterdams filmfestival nog gesierd door een volwassen Bengaalse tijger, een bedreigde diersoort, om te onderstrepen dat er op het festival vooral bedreigde films werden vertoond. Voor de festivaledities van 1987 tot 1994 werd het gezicht van het festival bepaald door het legendarische Rotterdamse vormgevercollectief Hard Werken. Zij maakten een krachtige tijgerkop (die overigens vaak voor een leeuw werd aangezien), die in allerlei gedaantes op de festivalposters verscheen: als mozaïek, in neon, als zandsculptuur, als een tekening op straatstenen, als een reliëf in brandend hout.

Van 1995 tot 2007 gebruikte het IFFR een heldere, simpele tijger van Max Kisman, ontleend aan een Indiase miniatuur uit 1740. Dat dartele beestje stond ook al voor vernieuwing (hij springt vooruit), maar had zijn blik nog gericht op het verleden (de kop is naar achteren gedraaid).

Het International Film Festival Rotterdam is van 27 januari t/m 7 februari 2010.